به نام صاحب دل و صاحب دلتنگی ام

به کلبه تنهایی من خوش آمدی
يه دنيا دلتنگي تو اين دل خسته جمع شده
مي خوام بنويسم تا آروم شم...
اگه با من هم نوا شدی و همسفر تورا به مقدسات عالم قسم آهسته گام بردار
این کلبه کوچک جز برای دل تنگم و صاحب لحظه های تنهایی جا ندارد
اما خداوند برای هر صاحب دلی قصری به وسعت آسمان آبی بنا کرده
هیچ برای پذیرایی ندارم جز یک دنیا مهربانی که تقدیم تمام بندگان خوبش می کنم.



در اندرون من خسته دل ندانم کیست
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست


بی تو نه بوی خاک نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسکینم
چرا صدایم کردی؟


ای جمله بی کسان عالم را کس
یک جو کرمت تمام عالم را بس

من بیکسم و کسی ندارم جز تو
یا رب تو بفریاد من بیکس رس